Hoe vaak komt het voor

dat ik mij bemoeien wil

met de ouder op straat.

Mijn moederinstinct speelt op

mijn zorgzaamheid schiet toe

als het kind zomaar gillen gaat.

 Toch loop ik maar door

 omdat ik weet

 dat ik mij niet bemoeien moet.

En dat bemoeienis

het gezag van de ouder

helemaal geen goed doet.

 Omdat ik niet beoordelen kan

 of het gehuil van het kind

 nu ergens op slaat.

Of dat het alleen

zoals gewoonlijk

om een driftbui gaat.

Hoe vaak heeft men toch

een mening zonder kennis

van de feiten of de situatie.

En deze misschien goede

maar onjuiste bedoeling

geeft alleen maar consternatie.

En toch vind men perse

dat ondanks de feiten

dat men oordelen moet.

En waardoor wordt

die behoefte

nu gevoed?

Is het instinct?

Of de ervaring?

Of komt het uit de boeken?

Maar meestal is het ondoordacht

vrees ik toch

En is de bedachtzaamheid ver te zoeken.