Als een standbeeld

staat hij

‘s morgens vroeg.

De fazant

aan de rand

van het veld. 

Op de Uitkijk?

Stokstijf 

kijkt hij.

Met zijn snavel

in de wind

totdat hij iets vindt? 

Maar niets verschijnt er

in zijn beeld.

Zo staat hij daar

als een beeld

Na een lange tijd

terwijl ik kijk

neemt hij de wijk.

En zie ik nog net

in de rand, zijn kind.